Zaloguj się
Vestibulum ante ipsum primis in faucibus orci luctus et ultrices posuere cubilia Curae; Donec velit neque, auctor sit amet aliquam vel, ullamcorper sit amet ligula. Sed porttitor lectus nibh. Quisque velit nisi, pretium ut lacinia in, elementum id enim.
Nie pamiętam hasła
Zarejestruj się
Vestibulum ante ipsum primis in faucibus orci luctus et ultrices posuere cubilia Curae; Donec velit neque, auctor sit amet aliquam vel, ullamcorper sit amet ligula. Vestibulum ante ipsum primis in faucibus orci luctus et ultrices posuere cubilia Curae; Donec velit neque, auctor sit amet aliquam vel, ullamcorper sit amet ligula. Mauris blandit aliquet elit, eget tincidunt nibh pulvinar a.
Twoje produkty:

Lorem Ipsum dolor

Produt title
Koszt 0.00zł
Wartość zamówienia 0.00zł
Twój koszyk jest pusty
Podmioty Ekonomii Społecznej to organizacje inne niż publiczne i rynkowe. Łączące cele gospodarcze i społeczne.

Podmioty ekonomii społecznej (PES) prowadzą stałą lub okresową działalność w obszarze produkcji i/lub usług, która wiąże się uczestnictwem w rynku lub przygotowuje swoich członków/pracowników/beneficjentów do tego uczestnictwa. Działalność PES ma na celu realizację ważnego celu społecznego, którego istota wykracza poza wąsko rozumiany interes członków tych organizacji. Krajowy Program Rozwoju Ekonomii Społecznej, zgodnie z Kartą zasad gospodarki społecznej CEP–CMAF z 2002 r. definiuje PES jako:
„podmioty gospodarcze i społeczne działające we wszystkich sektorach. Wyróżniają się one głownie swoimi celami oraz charakterystyczną formą przedsiębiorczości. Ekonomia społeczna obejmuje organizacje takie jak spółdzielnie, towarzystwa wzajemnościowe, stowarzyszenia i fundacje. Przedsiębiorstwa te są szczególnie aktywne w niektórych obszarach, takich jak ochrona socjalna, usługi społeczne, ochrona zdrowia, bankowość, ubezpieczenia, produkcja rolnicza, kwestie konsumenckie, praca stowarzyszeniowa, rzemiosło, mieszkalnictwo, dostawy, usługi sąsiedzkie, edukacja i szkolenia oraz obszar kultury, sportu, turystyki i rekreacji”69.
W Polsce do opisu kręgu PES stosuje się różne klasyfikacje. Pierwszy podział przebiega według kryterium historycznego – tzw. „starej i nowej ekonomii społecznej”. Podmioty „starej ekonomii społecznej”, tworzone były w okresie przed 1989 r., zalicza, się do nich cały sektor spółdzielczości, w tym: spółdzielnie mieszkaniowe, spółdzielnie spożywców, spółdzielni pracy, spółdzielni inwalidów i niewidomych oraz banków spółdzielczych. Nowa „ekonomia społeczna” obejmuje podmioty tworzone po 1989 roku, w tym cały sektor organizacji pozarządowych, spółdzielni socjalnych, podmiotów zatrudnienia socjalnego czy rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych.
Inne kryterium ma charakter funkcjonalny. Możemy wyróżnić podmioty ekonomii społecznej o charakterze rynkowym oraz podmioty o charakterze integracyjnym (obszar ten nazywany jest często integracyjną ekonomią społeczną). W układzie tym integracyjna ekonomia społeczna stanowi element szeroko rozumianej polityki społecznej w aspekcie zatrudnieniowym (zatrudnianie grup znajdujących się w szczególnej sytuacji na rynku pracy) oraz integracyjnym poprzez integrowanie osób zagrożonych wykluczeniem społecznym z lokalnym rynkiem pracy oraz podejmowanie działań mających na celu dostarczanie dóbr i usług niezbędnych w lokalnej polityce społecznej.
Zgodnie z zapisami Krajowego Programu Rozwoju Ekonomii Społecznej wyróżnia się cztery główne grupy PES :
1) przedsiębiorstwa społeczne – będące fundamentem ekonomii społecznej,
2) podmioty reintegracyjne – służące reintegracji społecznej i zawodowej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym, tj.: zakłady aktywności zawodowej, warsztaty terapii zajęciowej, centra integracji społecznej, kluby integracji społecznej,
3) podmioty działające w sferze pożytku publicznego, które prowadzą działalność ekonomiczną i zatrudniają pracowników, choć ich aktywność nie jest oparta na ryzyku ekonomicznym. Są to organizacje pozarządowe prowadzące działalność odpłatną i nieodpłatną pożytku publicznego; podmioty te mogą stać się przedsiębiorstwami społecznymi, o ile podejmą działalność gospodarczą w pewnym zakresie, podejmując również zobowiązania statutowe odnośnie do dystrybucji zysku,
4) podmioty sfery gospodarczej, które tworzone były w związku z realizacją celu społecznego bądź, dla których leżący we wspólnym interesie cel społeczny jest racją bytu działalności komercyjnej. Są to podmioty, które nie posiadają wszystkich cech przedsiębiorstwa społecznego.
Osobną grupą, która może stanowić obszar ekonomii społecznej są pojawiające się także coraz częściej inicjatywy o charakterze nieformalnym.


ŹRÓDŁO: Wojciech Goleński, Cezary Miżejewski, Małgorzata Ołdak, Paweł Wąsiak. Leksykon Spółdzielczości Socjalnej. Wydanie II poprawione i uzupełnione. Opole, 2017r.

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.